Warunki techniczne — szczegółowe

Budowle hydrotechniczne dzieli się na 4 klasy (I–IV), gdzie klasa I oznacza budowle o największym znaczeniu i potencjalnym zagrożeniu, a klasa IV — o najmniejszym. Klasyfikacja uwzględnia znaczenie gospodarcze, społeczne oraz zagrożenia. Odpowiedź B jest błędna — klas jest 4, nie 3. Odpowiedź C jest błędna — klas jest 4, nie 5.

Zapory o wysokości piętrzenia powyżej 30 m zalicza się do klasy I budowli hydrotechnicznych jako budowle o największym potencjalnym zagrożeniu. Odpowiedź B (15 m) odpowiada granicy niższej klasy. Odpowiedź C (50 m) jest wartością zawyżoną.

Klasa IV to najniższa klasa budowli hydrotechnicznych — ich zniszczenie nie stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz powoduje jedynie niewielkie straty materialne. Odpowiedź A opisuje budowle klasy II, a odpowiedź C — klasy I.

Obliczenia stateczności budowli hydrotechnicznych klasy I wykonuje się metodą współczynników bezpieczeństwa lub metodą stanów granicznych z uwzględnieniem współczynników częściowych. Metody uproszczone (A) mogą być stosowane jedynie dla budowli niższych klas. MES (C) jest narzędziem, nie metodą weryfikacji.

NPP (normalny poziom piętrzenia) to najwyższy poziom wody w zbiorniku utrzymywany w warunkach normalnej eksploatacji. Odpowiedź A opisuje maksymalny poziom piętrzenia (MaxPP). Odpowiedź C myli NPP ze średnim poziomem.

MaxPP odpowiada poziomowi wody w zbiorniku przy przepływie kontrolnym — jest to najwyższy dopuszczalny poziom wody. Przepływ średni roczny (A) nie określa MaxPP. Przepływ minimalny biologiczny (C) dotyczy przepływu nienaruszalnego.

Dla budowli klasy I przepływ miarodajny odpowiada prawdopodobieństwu przewyższenia p = 0,1% (raz na 1000 lat), co wynika z najwyższych wymagań bezpieczeństwa. Odpowiedź A (1%) dotyczy niższych klas budowli. Odpowiedź B (0,5%) również jest niewystarczająca dla klasy I.

Przepływ kontrolny dla klasy I odpowiada prawdopodobieństwu p = 0,01% (raz na 10 000 lat). Jest to skrajne obciążenie, przy którym budowla musi zachować stateczność bez konieczności pełnego bezpieczeństwa eksploatacyjnego. Odpowiedzi B i C dotyczą niższych klas.

Minimalny współczynnik bezpieczeństwa stateczności na poślizg zapory betonowej grawitacyjnej przy obciążeniu podstawowym wynosi 1,3. Wartość 1,0 (A) oznaczałaby stan graniczny bez zapasu bezpieczeństwa. Wartość 2,0 (C) jest zawyżona.

Ciśnienie wyporu (uplift) działa od dołu na podstawę zapory, zmniejszając efektywny ciężar własny konstrukcji, co obniża stateczność na poślizg i przechylenie. Jest to jedno z kluczowych obciążeń w analizie stateczności zapór betonowych. Odpowiedzi B i C błędnie opisują charakter tego obciążenia.