Certyfikacja

Art. 2 pkt 1 ustawy o wyrobach budowlanych (Dz.U.2021.1213) definiuje wyrób budowlany jako wyrób wytworzony w celu wbudowania, wmontowania, zainstalowania lub zastosowania w sposób trwały w obiekcie budowlanym. Nie każdy materiał na budowie jest wyrobem budowlanym (A). Definicja nie ogranicza się do cementu i stali (C).

Art. 4 ustawy o wyrobach budowlanych w zw. z rozporządzeniem (UE) nr 305/2011 (CPR) stanowi, że oznakowanie CE potwierdza zgodność wyrobu ze zharmonizowaną specyfikacją techniczną. Nie oznacza pochodzenia z UE (A) ani najwyższej jakości (C) — potwierdza deklarowane właściwości użytkowe.

Art. 5 ust. 2 ustawy o wyrobach budowlanych stanowi, że krajową deklarację właściwości użytkowych sporządza producent wyrobu budowlanego. Organ nadzoru budowlanego (A) nie sporządza deklaracji. Inwestor (C) nie jest odpowiedzialny za deklarację właściwości wyrobu.

Art. 9 ustawy o wyrobach budowlanych stanowi, że krajową ocenę techniczną wydaje jednostka oceny technicznej wyznaczona przez ministra (np. ITB — Instytut Techniki Budowlanej). GUNB (A) nadzoruje rynek, ale nie wydaje ocen. Starosta (C) nie ma takich kompetencji.

Art. 11 ustawy o wyrobach budowlanych stanowi, że nadzór nad rynkiem wyrobów budowlanych sprawuje GINB (organ właściwy) oraz WINB (organy kontrolne). PIIB (A) nie sprawuje nadzoru nad wyrobami. UOKiK (C) ma inne kompetencje.

Art. 5 ustawy o wyrobach budowlanych stanowi, że wyrób nieobjęty normą zharmonizowaną może być wprowadzony do obrotu w RP, jeżeli posiada krajową deklarację właściwości użytkowych i jest oznakowany znakiem budowlanym B. Etykieta (A) nie zastępuje deklaracji. Pozwolenie na budowę (C) nie dotyczy wprowadzania wyrobów do obrotu.

Art. 8 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych stanowi, że znak budowlany B umieszcza producent, po sporządzeniu krajowej deklaracji właściwości użytkowych. Organ nadzoru (A) nie umieszcza znaku. Laboratorium (C) przeprowadza badania, ale nie oznacza wyrobu.

Art. 5 ustawy o normalizacji (Dz.U.2015.1483) stanowi, że PKN jest krajową jednostką normalizacyjną, będącą państwową osobą prawną. Nie jest organem administracji rządowej (A) ani stowarzyszeniem prywatnym (C).

Art. 5 ust. 3 ustawy o normalizacji stanowi, że stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. Mogą stać się obowiązkowe, gdy przepis prawa (np. rozporządzenie) powołuje się na konkretną normę. Nie są bezwzględnie obowiązkowe (A) ani obowiązkowe tylko dla firm państwowych (C).

Normy zharmonizowane to normy opracowane przez europejskie organizacje normalizacyjne (CEN, CENELEC, ETSI) na zlecenie Komisji Europejskiej, których numery opublikowano w Dzienniku Urzędowym UE. Nie są to normy opracowane wyłącznie przez PKN (A) ani normy ISO (C).