Mosty i wiadukty

Art. 3 ust. 1 ustawy o materiałach wybuchowych cywilnych (Dz.U.2022.2378) definiuje materiał wybuchowy jako substancję lub mieszaninę substancji zdolną do reakcji chemicznej z wydzielaniem gazów o takiej temperaturze, ciśnieniu i szybkości, że mogą powodować zniszczenia. Nie jest to każda substancja łatwopalna (B), ani wyłącznie dynamit i trotyl (C).

Art. 9 ust. 1 ustawy o MW cywilnych stanowi, że pozwolenie na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych wydaje wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy. Komendant Policji (A) wydaje pozwolenie na broń. Minister (C) nie wydaje tych pozwoleń.

Art. 18 ustawy o MW cywilnych nakłada obowiązek prowadzenia ewidencji materiałów wybuchowych na podmiot posiadający pozwolenie. Policja (A) prowadzi nadzór, nie ewidencję u przedsiębiorcy. Organ nadzoru górniczego (C) kontroluje MW w zakładach górniczych, ale ewidencję prowadzi przedsiębiorca.

Art. 20 ustawy o MW cywilnych w zw. z przepisami o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych wymaga spełnienia kompleksowych wymagań ADR, w tym posiadania zaświadczenia ADR przez kierowcę, odpowiedniego oznakowania pojazdu i dokumentacji przewozowej. Samo oznakowanie (A) nie wystarcza. Burmistrz (C) nie wydaje takich pozwoleń.

Art. 17 ustawy o MW cywilnych oraz rozporządzenie w sprawie przechowywania MW wymagają, aby materiały wybuchowe były przechowywane wyłącznie w magazynach spełniających określone wymagania techniczne i bezpieczeństwa. Nie można ich przechowywać w każdym pomieszczeniu (A) ani w dowolnym miejscu (C).

Art. 11-13 ustawy o MW cywilnych wymagają, aby osoby wykonujące czynności związane z MW posiadały odpowiednie przeszkolenie, nie były karane za przestępstwa umyślne, miały zdolność fizyczną i psychiczną. Sama pełnoletność (A) nie wystarcza. Uprawnienia budowlane (C) to odrębne kwalifikacje.

Art. 3 ustawy o MW cywilnych definiuje obrót materiałami wybuchowymi szeroko, obejmując nabywanie, zbywanie, udostępnianie i przemieszczanie. Nie ogranicza się do sprzedaży detalicznej (A) ani samego eksportu (C).

Rozporządzenie w sprawie niszczenia materiałów wybuchowych wymaga, aby niszczenie odbywało się w sposób określony przepisami, przez osoby z odpowiednimi kwalifikacjami, w wyznaczonych miejscach. Wyrzucenie do odpadów komunalnych (A) jest nielegalne i niebezpieczne. Spalenie w dowolnym piecu (C) grozi eksplozją.

Rozporządzenie w sprawie szkolenia w zakresie MW (poz. 124) wymaga, aby szkolenia prowadził podmiot posiadający odpowiednie uprawnienia. Szkoły zawodowe (A) nie prowadzą takich szkoleń bez specjalnych uprawnień. PSP (C) nie jest jedynym podmiotem uprawnionym.

Art. 9 ust. 4 ustawy o MW cywilnych stanowi, że pozwolenie na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 3 lata. Nie jest to pozwolenie bezterminowe (A) ani na 6 lat (C).